Juf Jacq in opleiding

Vanavond alleen maar positieve dingen. Want volgens mij denkt iedereen dat het kut gaat, en dat gaat het echt niet. Nouja, niet alleen maar :-) Deze blog is soms iets te veel uitlaatklep denk ik. Het lief-dagboek-de-hele-wereld-is-tegen-mijgehalte moet nou ook weer niet al te hoog worden hier. Wat ten eerste goed gaat is dat Martijn thuis bijna alles doet zodat ik kan werken/studeren/niets doen. Hij is nu bijvoorbeeld de kerstboom aan het optuigen. Ik niet, want ik nog wat wilde lezen over klassenmanagement. Dat is hard nodig want ik moet nog een hele hoop leren en verbeteren op het gebied van orde houden, consequent zijn, organisatie van de dag, belonen, regels naleven, straffen, de boel niet uit de hand laten lopen... Want er wordt nogal eens brutaal tegen me gedaan door één van mijn lieve pappenheimers en dat gaat van kwaad tot erger worden. Het lezen van die klassenmanagementkost is confronterend, want bij alle tips die dat boek geeft denk ik: ohja, dat doe ik niet, en dat doe ik n...

Meestal schrijf ik als ik me (intussen weer) goed en zelfverzekerd voel. Je voelt hem al aankomen: nu dus niet. Ik voel me down, boos, gefrustreerd, verdrietig en onmachtig. En moe. M'n lijf gaat er ook zeer van doen. En tegelijkertijd voel ik me ook weer op een bepaalde manier gevoelloos, alsof het me allemaal niet zo boeit ofzo. Best dubbel. Of tenminste, een deel van mij wil dat het me allemaal niet raakt.  Dóórvoelen zei m'n psycholoog, dat moest ik leren. Gek woord niet? Gewoon voelen is niet goed genoeg blijkbaar. Nee, je moet uitgebreid bij stilstaan bij wat je voelt, wat dat met jou doet, dat accepteren, compleet ondergaan en daar dan later met een tevreden knikje op terugkijken, toch maar mooi gedoorvoeld. Nee dat laatste bedenk ik er bij met mijn ironische brein. Dat wil namelijk dat ik oprot met al m'n gevoel, dat wil graag dat dingen me niet zo raken. Want hier is een ding. In mijn vorige blog schreef ik over een metaforische emmer poep waarmee enkele ouders van...