Juffen. Dat zijn ongetrouwde vrouwen.

Je hebt meesters en je hebt juffen. Ze doen hetzelfde, maar ze klinken anders. De betekenis is ook anders. Meesters zijn mensen (m/v/x) die hun vak tot in de puntjes beheersen, ze hebben de meesterproef afgelegd, mogen hun beroepsgroep vertegenwoordigen in overkoepelende organen, en, niet onbelangrijk, ze mogen hun kennis overdragen aan de nieuwe generatie.

En dan heb je juffen. Juf is de korte variant van juffrouw. En een juffrouw is een ongetrouwde vrouw.

Mijn privéleven stond de afgelopen maanden op z’n kop. Martijn en ik besloten afgelopen januari te scheiden. We hebben een heel traject van mediation achter de rug, inclusief alle bijhorende rompslomp van verzekeringen, financiën, abonnementen, hypotheken, huis zoeken en kopen en cd’s die van hem of van mij zijn. Veel keuzes maken waarvan ik niet had gedacht dat ik erover na moest denken, nieuwe terminologie leren die ik alweer ben vergeten. Ik vond het wat hoor. Wat een tijd. En wat haakt alles in elkaar, en wat moet je door veel hoepels springen.

Ik wil niet dat deze blog gaat over mijn scheidingsperikelen of hoe het is om weer op helemaal jezelf te bouwen en vertrouwen. Over hoe kut het was en hoe verdrietig en somber ik me veel heb gevoeld (en soms nog steeds). Mensen zijn niet gemaakt om alleen te zijn, ik mis het hebben van iemand om me heen. Tegelijkertijd voel ik aan alles dat dit de juiste beslissing was. Scheiden is zwaar.

Een paar dagen voordat Martijn en ik Het Grote Besluit hebben genomen, had ik net een derde van een beroepsproduct ingeleverd. Dat was in de kerstvakantie, koud 2023 nog. Ik ben toen nog een aantal vrijdagen braaf naar de HU gegaan, ik heb nog een paar toetsen gemaakt. En een paar keer heb ik geprobeerd te beginnen aan m’n verslag over de onderzoekslessen (2/3) en het videoverslag (3/3). En nog iets over m’n kindercoaching en een essay over kind en seksualiteit. Maar dat bleef bij slechts pogingen om te beginnen. Mijn aandacht was gewoon niet bij de pabo. Al mijn energie ging naar scheiden. Ik was eigenlijk ook allang blij dat ik op werk überhaupt gewoon een beetje functioneerde.

En toen ik op de vrijdagen meer op de pabogangen aan de telefoon hing met de mediator, notarismedewerkers, hypotheekadviseur, gemeenteambtenaren, makelaar en taxeerders, dan dat ik mijn koppie bij de les over burgerschapsonderwijs had, en toen ik op een gegeven moment mijn derde duo had versleten (ja lieverds, ik heb jullie veel niet verteld, thuis was het heftig, maar op werk ook), vond ik het wel mooi geweest. Toen gaf ik eindelijk aan mezelf toe dat ik niet én kan werken, én kan studeren en kan scheiden tegelijkertijd.

en toen en toen en toen

Toen zette ik de pabo in de ijskast en ging ik vijf dagen werken. In mijn eentje de klas draaien. Wat een walhalla. En hoe heftig ook. Pfff hahahaha echt wel. Zoveel dingen voor het eerst en in m’n eentje. Ik vond het intens en ik vond het zo lekker. Ik ben zo erg een juf. Daar ben ik wel achter gekomen. Ik wil niet meer anders en kan niet meer zonder dit werk. Die kinderen zorgden ervoor dat ik vijf dagen in de week op tijd opstond en m’n best deed. Ze hebben geen idee hoe ze me door deze tijd heen hebben gesleurd.

Dus. De stavaza. Ik heb een half jaar plus nog 1 en 2/3 beroepsproduct aan vertraging opgelopen en ik ben heel wat praktijkervaring rijker.

Deze zomervakantie heb ik niks voor de pabo gedaan, in groot contrast met de zomer van vorig jaar. Ik wilde het eigenlijk wel, bijwerken, maar ik kon het gewoon niet. In de eerste twee vakantieweken liet m’n lijf dat ook wel goed weten. Eigenlijk in de laatste werkweek ook al. Het was gewoon veel. 

Volgende week begint m’n werk weer. Nieuwe collega’s, nieuwe kinderen. 29 koppies dit jaar, holy shit man, we gaan beleven hoe dat gaat. Ik krijg wel weer een groep 4, daar ben ik blij mee. Groep 4 is echt wel een leuk jaar. 

De pabo begint halverwege september volgens mij. Hopelijk heb ik dan al minstens 1 en 1/3 beroepsproduct af. Ik ga m’n best doen. Deze juf kan alles. 

Bijna alles.

En we moeten wat doen aan de term. Want juffen doen zeker niet onder voor meesters.