Herfstvakantie

Het is herfstvakantie, dus deze week geen stage, geen lesdag op de HU en dus ook geen voorbereidingen voor die twee. Dat komt goed uit, want de toetsweek staat voor de deur en ik had daar nog niets aan gedaan.

Of eigenlijk: (...) heb daar nog altijd niets voor gedaan. Laten we de tegenwoordige tijd aanhouden. 

Als deeltijdstudenten beginnen we elkaar nu wat beter te leren kennen. Ik merk dat ik onder hen bekend sta als de relaxte student. Tijdens de vorige lesdag op de HU, afgelopen vrijdag, sloeg de stress onder ons toe. We moeten vanalles doen wat we nog nooit hebben gedaan, en worden daar vervolgens op beoordeeld. Tegelijkertijd gaan onze "andere" levens gewoon door. Ik heb de luxe dat ik de opleiding soortvan op 1 kan zetten, maar veel van mijn klasgenoten hebben ernaast een veeleisende baan of een druk gezinsleven. Dat is behoorlijk wat om te combineren. Eén student uit mijn leerteam is al gestopt met de opleiding, maar er beginnen er meer in de buurt van hun grenzen te komen. Vrijdag zeiden meerdere klasgenoten iets tegen me in de trant van: "hoe doe jij dat toch Jacq? Zo ontspannen, alsof je het allemaal wel fixt?"

Euhm nou. Ik ben er nog niet aan toe om tegen hen te zeggen dat ik vorig jaar mentaal ben ingestort en vervolgens maanden tijd nodig had om me weer iets meer mezelf te voelen (zie mijn blogpost "Welkom in het dal" (die qua lezersaantallen trouwens met kop en schouders boven de rest van m'n posts uitsteekt, ik moet vaker schrijven over hoe kut ik me voel denk ik ;-))). Wat ik niet vertelde is dat ik me diezelfde vorige week weer gestresst begon te voelen. De psycholoog die me hielp zou zeggen dat het stoplicht op oranje knipperde. Ik werd misselijk, voelde me wat benauwd, kon me slecht concentreren en ik voelde me weer zo gek moe waar slapen niet tegen helpt. Dat is gewoon niet oké en betekent dat ik veel te veel tegelijkertijd wil. Wat ik ook niet heb gezegd is dat deze opleiding een nieuw begin is waar voor mij persoonlijk veel vanaf hangt. Misschien wel meer nog dan ik mezelf besef, denk ik nu al schrijvende. En dat geeft ook druk. Adem in, adem uit.

Dat zei ik dus allemaal niet, maar wel dat ook ik het nog altijd spannend vind of het me allemaal wel gaat lukken. Dat ik mijn ogen richt op midden november; dan zijn de toetsen geweest, waaronder de horror Wiscat rekentoets, dan hebben we eigen lessen ontworpen, theoretisch onderbouwd, in de praktijk gegeven en vervolgens stukgereflecteerd over wat we hebben geleerd en wat er de volgende keer anders moet. Midden november is belangrijk: hoeveel tijd en moeite heb ik in die toetsen en verslagen gestopt, en wat welke beoordeling komt daarvoor terug? Gaat die balans kloppen? We'll see.

Maar ik snap ook wel dat mijn medestudenten denken dat ik een koele kikker ben. Ik probeer heel bewust om me de kop niet gek te laten maken (uitspraak van m'n vader). Ik doe m'n best en meer kan ik niet doen (uitspraak van m'n stiefmoeder). Simpelweg: ik wíl niet stressen. Het is het niet waard. En daarmee probeer ik de knoop in mijn buik klein te houden.

Vooralsnog lukt dat aardig. 

Het is nu donderdag. Ik heb tot nu toe mijn herfstvakantie besteed aan werken bij de GGD en een rekenles ontwerpen over de centimeter (as maandag geven! spannendd). Dat laatste heeft me vooralsnog ruim anderhalve dag gekost, zonder nog theoretisch te onderbouwen, dus echt nog niet klaar. En ik moet deze vakantie eigenlijk nog twee lessen ontwerpen én voor m'n toetsen leren. En ik wil ook nog iets leuks doen, want het is vakantie! Dat gaat allemaal niet lukken. Dus ik moet kiezen. Ik denk dat ik kies voor het ontwerpen van mijn literatuurles (deze ga ik geven op 1 november) en studeren voor de kennistoets rekenen/wiskunde (≠ Wiscat en is op 4 november). En iets leuks doen natuurlijk. 

Nooit bezuinigen op het leuke.

Over leuks gesproken. Ik deed net wel heel dramatisch over midden november. Maar stiekem ga ik dan met m'n zus naar de Efteling. De Winter Efteling welteverstaan. Gisteren kaarten gekocht. Gosh, kijk er zo naar uit.