Ouders van leerlingen

Op vrijdag 3 december is het sinterklaasfeest op school. We vieren het met lootjes, surprises, kadootjes en volgens mij komt de Goedheiligman ook nog op visite. Ik heb het lootje van een leerling met wie ik goed kan opschieten. Zo schattig wat ze vraagt: een hondenknuffel, make-upsetje, voetbal, figdetfrummelding en een memoryspel. Ze heeft tot op de cent nauwkeurig erbij geschreven hoeveel het kost, bij welke winkel ik het moet kopen, wat haar lievelingseten is (bietjes), haar lievelingskleur (blauw) en haar hobby's (zwemmen en met de knuffels spelen). Mijn hart smelt gewoon van met hoeveel zorg ze dat lootje heeft geschreven. Als ik een rotjuf was had ik nu een opmerking gemaakt in de trant van: als ze nou die moeite ook in taal en rekenen stopt... Maar ik ben best een lieve juf. Ze doet echt haar best. Ook wanneer ze zwemen op haar lootje schrijft ipv zwemmen. Taal is gewoon lastig. Dat besef ik me ook.

Audrey heeft deze weken 30-minutengesprekken met alle ouders van leerlingen over hoe het gaat. Of ik daar bij wil zijn. Nou en of ik daar bij wil zijn! Ik ben megabenieuwd naar de mama's en papa's achter deze kinderen. Ik ben nu bij vijf gesprekken aanwezig geweest. En in elk gesprek zijn er meerdere dingen waarvan ik denk: oh. En dan moet je er een teleurgestelde ondertoon bij lezen. Het effect van deze gesprekken is wel dat ik veel meer respect heb voor mijn leerlingen, zij moeten het ook maar zien te rooien met hun ouders thuis.

Lieve ouders. Jullie zijn zo. ont.zet.tend. be.lang.rijk. voor het welzijn en de ontwikkeling van jullie kind. Beseffen jullie dat? Maar echt. Waarom laten ouders hun kinderen de hele dag gamen terwijl ze ook wel weten dat dat niet goed is? Waarom nemen ouders genoegen met een voorlopig advies voor praktijkonderwijs terwijl met een beetje ondersteuning van hun kant er ook vmbo bbl in zit? Waarom laten ouders hun kind elke avond tot minstens 23.00 uur opblijven waardoor het in de klas steeds zit te gapen en knikkebollen?

Ik verzin dit niet hoor. En het maakt me best boos. Wat verwachten we van een kind waarvan de moeder geen idee heeft hoe de kaart van Nederland eruit ziet. Of een vader die zenuwachtig lachend zegt dat hij een hekel heeft aan lezen en zijn dochter het dus ook niet hoeft te doen wat hem betreft. Of ouders die een vechtscheiding hebben gehad en nog steeds over het hoofd van hun kind lelijke dingen tegen elkaar zeggen waardoor dat jongetje elke dag met buikpijn op school komt. Of een ander kind in de klas dat opgroeit bij zijn moeder omdat zij diens geweldadige vader heeft verlaten, maar nu hangt haar 10-jarige zoon met 17-jarige jongens op straat en leert hij dingen die hij helemaal niet moet leren. 

Nu ik dit zo opschrijf vind ik het eigenlijk nog triester dan ik het de afgelopen dagen al vond.

Als kind leer je op school veel nuttige dingen en moet je thuis lekker kunnen ontspannen. Zeker. Maar als je vanuit huis weinig structuur krijgt, weinig basis, weinig veiligheid, weinig kennis en vaardigheden krijgt waarmee je je plekje kan vinden in de wereld. Dan zijn die 30 schooluren per week maar mager hoor. Want wat ouders bieden is ontzettend belangrijk. Zeker ook voor kinderen op het SBO.

Goed. dat is ook weer van m'n hart.

Afgelopen maandag ging trouwens erg goed. Ookal heb ik me weer geërgerd aan kinderen die niet naar mijn klassikale uitleg luisteren en vervolgens klagen dat ze het niet snappen. Ookal heb ik weer gemiddeld 18 keer per uur om stilte gemaand en ookal moest ik weer een aantal kleine ruzies sussen. 

"Juf! Hij kíjkt naar mij!" 

"Juf! Hij maakt mijn bladerenhoop stuk!" 

"Juf! Zij laten me niet op de schommel!" 

"Juf! Wij willen niet dat zij bij ons op de schommel komt!" 

"Juf! Zij schopt tegen mijn tafelpoot aan!

Ach ja. Ik vroeg me ook echt wel weer even hardop af of ik wel het onderwijs in wil. Maar de rest van de dag ging goed.

Op de schrijfles na heb ik alle lessen gegeven. En dat ging best lekker. Taal ging prima, rekenen was leuk, kanjertraining ging goed. En ik heb geschiedenis gegeven! Over de jagers en verzamelaars. Toevallig moet ik voor mijn lesdag komende vrijdag daar vanalles over leren en had ik afgelopen zondag in de trein al het één en ander doorgelezen. Dus ik zat op de vertelstoel maandag. Ik probeerde inzichtelijk te maken hoelang 50.000 jaar geleden is, wat we zo ongeveer weten van hun leven, hoe ze rondtrokken, wat ze aten, hoe oud ze werden. Ik vond er een klokhuisfilmpje bij en m'n les was af. De kinderen waren stil aan het luisteren, ze stelden vragen en dachten mee. Ik had ze waar ik ze hebben wil. Wat een heerlijk gevoel. Audrey kwam later verbaasd bij me: wat kun jij vertellen, ze hingen aan je lippen!

Ja, ik voelde het ook, en was heel trots. Geschiedenis vind ik dan ook echt heel erg leuk. Vroeger, toen ik in groep 5 zat op de Werkschuit in Zwolle, had ik een juf die prachtig kon vertellen. Ze gebruikte dan zo'n schoolplaat met een geschiedenisthema en vertelde daar een verhaal omheen. Dat deed ze altijd zo boeiend. Juf Riet heette ze. Helaas werd ze halverwege het jaar erg ziek en stierf ze later aan kanker, maar ik ben haar dankbaar dat ze mij mijn eerste én mooiste geschiedenislessen heeft gegeven. Daarna kreeg ik geschiedenis alleen uit methodelesjes. En als je ergens dit prachtige vak mee plat wil slaan.. Desondanks is geschiedenis op zowel de basisschool als de middelbare school altijd mijn lievelingsvak gebleven. Pas toen ik het ging studeren aan de universiteit in Groningen kwam ik daar keihard op terug. Geschiedenis is beeldend verhalen vertellen, verwonderen en je kijk op de wereld verbreden. En daar wil ik het graag bij laten.