Nieuwe baan!

Heei waar zal ik beginnen? Zal ik heel egoïstisch beginnen bij dat ik een nieuwe baan heb gevonden? Niet al te hardop zeggen, want ik wil de GGD nog even aan het lijntje houden. We weten immers niet hoe de Covidsituatie zich gaat ontwikkelen. Vadertje Rutte heeft eerder vanavond net weer zo'n fijne lockdown aangekondigd, waardoor ik voorzichtig gedrag ga vertonen. Meneer Wilders noemt het zwabberbeleid, en ik geef niet graag toe dat ik het ook weleens eens ben met de PVV voorman, maar in dit geval denk ik What the hell?! happened here. 

Ja.

Zonder van deze blog al te erg een klaagplek te willen maken, maakt het coronabeleid me onzeker. De scholen zouden echt niet dichtgaan. Ondanks dat het OMT voor sluiting adviseerde, hield het kabinet tot en met vorige week voet bij stuk dat een sluiting te heftig ingrijpt op het welzijn en leren van kinderen. Ik was blij met die houding, want ik ben het daar TOTAAL mee eens. Zeker voor mijn leerlingen die thuis, om zoveel redenen, echt niet tot leren komen.

Maar toen kwam dinsdag. We weten allemaal wat er gebeurde. De kerstvakantie werd na een paar woorden uit de mond van de heer Rutte vervroegd. 

Dus donderdag was ik alweer op school, gezellig vervroegd kerstlunchen met de leerlingen. Het was leuk. Zij hadden zich mooi aangekleed en ik kwam op mijn kerstbest met hen dansen op kerstmuziek. Dikke pret.

Vandaag, zaterdag, had ik weer een gewone saaie werkdag bij de GGD achter de telefoon. Het valt me op dat bijna iedereen gewoonweg niet snapt wat je moet doen als je positief test op corona. Het maakt mijn werkdagen eentoni... Ohnee ik maak er geen klaagblog van, wees gerust. Anyway, toen vanmiddag steeds duidelijker werd dat er echt een lockdown aan zit te komen.. Nee, daar werd ik niet blij van. Maarja, wie wel.

En per morgen ook al, zo snel. Morgen, zondag, wilde ik eigenlijk naar Oudewater gaan. Waar ze nog een Heksenwaag hebben staan. megainteressante geschiedenis daar. Tastbare vrouwenhaat, en ik weet er veel te weinig van. En maandag wilde ik een massage halen bij de Thai, m'n rug zit al een week of twee vervelend vast. Gaat ook niet gebeuren dus. Jammer.

Ik vind het het moeilijk om uit de klaagstand te komen merk ik. Dit is ook niet mijn beste blogpost concludeer ik nu ik dit zo even teruglees. Je moet het me maar vergeven ben ik bang. Het kan niet altijd feest zijn, zou mijn stiefmoeder zeggen. 

Laat ik dan maar niet over maandag, stagedag, vertellen. Samenvattend: ik ging gevloerd en met hoofdpijn naar huis. Ik heb nooit hoofdpijn, echt waar. De kinderen zijn zo druk dat ik het eigenlijk niet aankan. Ze zitten zó op elkaar te letten, op elkaar te reageren, elkaar de schuld te geven, elkaar te irriteren, door elkaar heen te praten, te schelden, boos te zijn om niets, de hele tijd uit te da... oh wacht, ik zou niet klagen. Het was me dus nogal veel. Eigenlijk was ik blij dat ik de dag erna saaie GGD gesprekken mocht voeren met op corona positief geteste mensen. 

Bij Lieke, mijn lieve wijze vriendin, luchtte ik m'n hart. Zij is ook juf. Maar dan op het middelbare onderwijs, dus eigenlijk is ze een mevrouw. Zij zegt, en ik quote: "December is killing. De leerlingen zijn druk en moe. En jij bent moe en druk". In januari wordt het beter. De gedachten die steeds door m'n hoofd gaan (á la: AAAaaaaaarggghhhhhh ik kán dit helemaal niet, wááárom doe ik dit?!) probeer ik daarmee wat te temperen. Het is niet ik, en het zijn ook niet de leerlingen. Het is gewoon de maand. 

En het helpt niet mee dat ik achterloop met mijn studiewerk. Verslagen schrijven, aankomende tentamens voorbereiden, simpelweg m'n huiswerk bijhouden.. nee, dat gaat ook niet echt oke.

Afgelopen vrijdag hadden we weer geschiedenisles op de HU. Onze docent had een buitenles voorbereid, want wij moeten ook omgevingslessen geven aan onze leerlingen. We moesten de geschiedenis van de Uithof onderzoeken. Voor de niet Utrechters onder ons, hier staan de gebouwen van de hogeschool, universiteit en ziekenhuizen. Tegenwoordig heet het eigenlijk Utrecht Science Park, maar die naamsverandering is jammer vind ik. De Uithof zoals die nu is bestaat nog niet lang, pas sinds de jaren 1960. Maar! Verrassingsalert, er zit zeker geschiedenis in die teruggaat tot in de middeleeuwen. Toen stond er een abdij en waren er uithoven(!). Later, in de zogenoemde Gouden Eeuw kwam er een boerderij, deze staat er nu nog en heet, jawel, De Uithof en werd eind vorige eeuw gebruikt door de opleiding diergeneeskunde. Tegenwoordig zit er een kinderopvang in. Ik genoot ervan. Geschiedenis is en blijft mijn lievelingsvak.

Ik merk ook aan mijn leerlingen dat ze geschiedenis erg leuk vinden. Toen ik donderdagmiddag afscheid van ze nam, vonden ze dat niet zo leuk. Toen ik zei dat ik echt moest gaan omdat ik geschiedenislessen moest voorbereiden om na de kerst aan hen te geven, zeiden er een paar: "Oh juf! Ik vind geschiedenis zo leuk! Kun je dat niet nu al geven?"

Mijn hart smolt. De schatjes.

Oké! En temidden van dit alles heb ik dus een nieuwe baan! Ik heb me een tijdje geleden aangemeld bij een bemiddelingsbureau die onderwijzers koppelt aan scholen. Pio Transvita heet die club. Omdat ik nog geen bevoegdheid heb, mag ik nog niet werken als leerkracht, maar wel als onderwijs ondersteuner. De afgelopen tijd hebben ze me al een hoop scholen aangeboden, ook aan ondersteuners is een tekort blijkbaar. Maar dat waren steeds christelijke scholen. En dat wil ik gewoon niet. Ik wil graag met kinderen over religie praten, maar vanuit een neutrale basis. Kortom, ik wil werken op een openbare school. En woensdag werd ik gebeld door een schooldirecteur van een wijkschool niet ver van mijn huis, of ik daar drie dagen in de week wil komen werken. Ik ben direct langsgegaan om te kijken en te praten. En ze hebben me aangenomen. Zo lekker snel gaat dat dus in onderwijsland. 

Na de kerstvakantie begin ik. Nu ben ik alleen benieuwd hoe de wereld van het onderwijs er op 10 januari uitziet..