Rode vlag

De toetsen zijn klaar. Tjongejonge. Dit was geen toetstijd om trots op te zijn. Maar hij is voorbij en dat is maar goed ook. Want de koek is op.

Vorige week maandag maakte ik de toets kunstvakken, gevolgd door Engels didactiek, toen bewegingsonderwijs en gistermiddag, Witte Donderdag, sloot ik het rijtje af met Natuur & Techniek. Die laatste had ik nog tegoed van de vorige onderwijsperiode. Mijn voornemens waren goed, maar uiteindelijk heb ik nog niet eerder zo weinig voor toetsen gestudeerd. Het ging gewoon niet op de één of andere manier. 

Mijn concentratie en motivatie moest ik uit m'n tenen halen. Dat ging redelijk oké tot en met afgelopen zondag toen ik voor de gymtoets blokte. Maar daarna was het op. De stof voor N&T ging er gewoon niet meer in. Ik zat op slot. De emmer was vol. Of het portemonneetje leeg, zoals Diede zou zeggen.

Dat het studeren voor die laatste toets niet meer ging, was al een flinke oranje vlag waarmee mijn mentale welzijn liep te zwaaien. Toch wilde ik perse dat tentamen maken. Inschrijven is op z'n minst proberen. Toch?

Al met al ging het niet heel slecht, hoewel ik ook niet denk dat het een voldoende is. Daarvoor kon ik echt niet goed genoeg uit mijn blote hoofd uitleggen hoe katrollen en diverse vormen van voortplanting van planten werken. Maar wie weet. 

Als ik een wedje leg met mezelf, dan wed ik dat ik ben gezakt op N&T en de kunsttoets en dat ik vette achten, of misschien wel negens heb gehaald op gym en engels. Met TonyChoco kaneelbiscuit als inzet. Nomnom.

Maar nu gaat het niet goed. 

Waar ik hem maandag eigenlijk al voelde aankomen na die bizarsaaie stof voor gym, waar mijn brein woensdag al blokkeerde op N&T, tikte hij gisteren in en onderken ik het vandaag eigenlijk pas: rode vlaggen op mentaal welzijn.

Gisteren na de toets ben ik doorgetreind naar Scheveningen om de druk van de afgelopen weken eruit te wandelen. Na een half uurtje lopen was de energie al op. Voor de rest heb ik op het strand gelegen. Met m'n ogen dicht liggen luisteren naar de golven. Van de zee word ik rustig.

Maar vandaag is het niet over. Verre van eigenlijk. Misselijk. Duizelig. En moe. Moe moe moe. Maar dan dus niet kunnen slapen. Het is nu vrijdagavond en ik ben om 20.00 uur naar bed gegaan. Of eigenlijk heeft Martijn me naar bed gestuurd, de schat. Maar vervolgens lig ik dan anderhalf uur lang naar het plafond te staren, doe ik mezelf een lol en ga ik er maar weer uit. Slapen doe ik tegenwoordig steeds pas van 01.30 uur 's nachts ofzo. Ik zit erdoor. Het is op.

Eigenlijk wilde ik dit paasweekend gebruiken om m'n derde beroepsproductverslag te tikken. Waarvoor ik die lessen muziek/beeldend/dans heb gegeven weetjenogwel? Of juist om lessen ICT en gym te ontwerpen voor beroepsproduct nummer 4 zodat ik m'n schema een beetje bij blijf benen. Maar dat wordt hem niet.

De laptop en studieboeken moeten maar even weg nu. Morgen wordt het een bankje in de zon in de Soesterduinen met een boek, thee en chocolade. Hopelijk ben ik komende week dan weer gewoon op de been. Die rode vlag moet terug z'n koker in.