Juf zegt piemel! en andere verhalen

Elke dag lees ik voor. Dat is goed voor heel veel goeds, zoals interesse voor lezen, vergroten van woordenschat, empathie, inlevingsvermogen, mensenkennis, kennis van de wereld en zoveel meer. Lezen mensen! Boeken lezen is fantastisch en Meester Jaap is ook fantastisch. Jacques Vriens is de geestelijk vader van deze basisschoolmeester die zoveel meemaakt met zijn groep: ... ik wilde nu bijna een opsomming gaan geven, maar je kent hem vast. Op een dag geeft Meester Jaap seksuele voorlichting en toen dat verhaal aan de beurt was, las ik die ook gewoon voor. 

Ongesencureerd. Dus waar lul stond en met piemel werd verbeterd, las ik dat. En waar kut stond en door vagina werd gecorrigeerd, hoorden mijn leerlingen dat. En waar neuken werd gezegd en Meester Jaap daarvoor liever geslachtsdaad hoort, weten ze dat. En toen Meester Jaap ging uitleggen wat dat eigenlijk ís zo'n geslachtsdaad.. yep. 

Ik wil even een disclaimer inbouwen en vermelden dat de Meester Jaap verhalen zijn geschreven voor kinderen vanaf 8 jaar. Toen ikzelf in groep 5 zat, las ik het ook.

De leerlingen vonden het hilarisch, héééééél vies en waren mega geïnteresseerd. Ze hingen aan m'n lippen en stelden achteraf nog vragen. Ik was eigenlijk trots op ze: hoe natuurlijk ze reageren op zo'n verhaal, hoe ze geinen met elkaar, direct erover nadenken (kwartjes laten vallen?) en gewoon vragen aan me stellen. Zo wil ik het wel vaker hebben in de klas.

De papa's en mama's hadden achteraf ook vragen. Elke ervaren leerkracht ziet dat natuurlijk van mijlenver aankomen. Ik niet. Maarja, ik word wel vaker van naïviteit beticht. Deze juf zei piemel en andere "vieze woorden", woorden die je niet hoort te zeggen, woorden waarvan ze niet willen dat hun kroost ze kent. 

Want als je er niet over praat, dan is het er niet.

Wauw. Ik kan je vertellen dat dit diepe indruk op me heeft gemaakt en ik een week lang echt slecht heb geslapen. Zeker toen er een paar ouders met een emmer poep aan kwam zetten om die over me heen te kieperen. Is niet leuk. Het maakte meer indruk dan ik hier op kan schrijven in verband met alle nadelen van het wereldwijdeweb. Wat me nog het meest bezighoudt is hoezeer mijn visie op praten over seksualiteit (met kinderen) verschilt van andere mensen. 

Ik geloof dat eerlijk praten over seks de seksuele weerbaarheid van kinderen vergroot. Als zij bepaalde gevoelens hebben, gun ik hen dat ze die kunnen benoemen. Als zij zich fijn of juist vervelend in hun eigen lijf voelen, gun ik hen dat ze die kunnen benoemen. Als zij weten dat bepaalde lichaamsdelen bestaan en hoe die heten, dan gun ik hen dat ze totaal zelf kunnen bepalen wat ze daarmee doen. Dan vergroot je hun seksuele weerbaarheid. Als iemand iets bij hen wil doen, en zij willen dat niet, dan is het sowieso al lastig om dat te zeggen. Maar als je er ook nog eens nooit over praat, de woorden niet weet, geen idee heeft wat papa, mama, de juf of meester ervan zou zeggen... moet een kind het dan allemaal zelf bedenken en weten? Of willen we liever dat kinderen het zelf opzoeken op hun eigen smartphones en tablets? Bedenk even, wat zien ze dan?

Ik heb echt zoveel liever dat we kinderen mogen opvoeden tot seksueel gezonde en gelukkige volwassenen. En ik geloof dat je die basis al als kind legt. Mijn vriendin zei afgelopen weekend: als je wacht met vertellen hoe het zit totdat ze 12 zijn, dan ben je te laat. Ja, ik geloof dat ook.

Maargoed. Ik weet dat veel mensen het met me oneens zijn. En als de leerlingen me een vraag stellen over dit grote 'vieze' onderwerp, dan moet ik in het vervolg tegen ze zeggen: vraag dat maar aan je ouders. En ik krijg daar een beetje buikpijn van. Want dat vragen ze dan toch niet voor niets aan mij in plaats van hun ouders? Ik vroeg dat vroeger thuis ook niet. Bij gebrek aan internet las ik het in een boek ;-)

Ik wil een juf zijn bij wie kinderen terecht kunnen met vragen, ook hierover, dus ik moet hier nog wel iets mee. Maar niet nu. Want vannacht heb ik eindelijk weer goed geslapen en dat wil ik nog even zo houden.

De titel van deze post belooft ook andere verhalen. Ik was van plan om ook uitgebreid te schrijven over mijn eigen ontworpen lessen over het weer (tergend, zoals elk beroepsproduct), over hoeveel minder leuk ik tegenwoordig mijn colleges vind (ja jammer), over de voortgangsgesprekken die eraan komen, over de taaltoets die ik vorige week maakte (gehaald!) en de landelijke kennisbasis rekenen van afgelopen dinsdag (ging goed!), over lootjes trekken met groep 5 (wat een spanning!), over hoe ik in spagaat zit voor mijn vak kindercoaching en over hoe het in het algemeen gaat in de klas. Andere keer.